fot. Bartek Warzecha

 Najbliższe spektakle:
2017-09-28 19:00
Kup bilet
2017-09-29 19:00
Kup bilet
2017-09-30 19:00
Kup bilet
2017-10-01 19:00
spektakl odwołany
2017-10-18 19:00
Kup bilet
2017-10-19 19:00
Kup bilet
2017-12-07 19:30
Kup bilet
2017-12-08 19:30
Kup bilet
2017-12-09 18:00
Kup bilet

O SPEKTAKLU

 

Tennessee Williams

TRAMWAJ ZWANY POŻĄDANIEM

 

przekład – JACEK PONIEDZIAŁEK

reżyseria – BOGUSŁAW LINDA

scenografia – JAGNA JANICKA

ruch sceniczny – JAROSŁAW STANIEK

światło – KATARZYNA ŁUSZCZYK
premiera – 27 lutego 2014 

 

SPEKTAKL DLA WIDZÓW DOROSŁYCH

 

 

Występują:

Blanche – JULIA KIJOWSKA
Stella – PAULINA GAŁĄZKA
Stanley – TOMASZ SCHUCHARDT
Mitch – BARTŁOMIEJ NOWOSIELSKI
Eunice – EWA TELEGA
Steve – TOMASZ KOZŁOWICZ
Pablo – JAN JANGA TOMASZEWSKI
Lekarz – TADEUSZ BOROWSKI
Pielęgniarka – KATARZYNA ŁOCHOWSKA
Chłopak – MATEUSZ ŁAPKA

 

Akcja sztuki rozgrywa się w klimacie końca lat 40. XX wieku w Nowym Orleanie. Pod oknami mieszkania Stelli i Stanleya Kowalskich codziennie przejeżdża tramwaj, który zatrzymuje się na przystanku Desire, czyli Pożądanie. Pewnego dnia wysiada z niego Blanche DuBois, siostra Stelli…

„Jest w tej sztuce coś, co stopniowo, coraz mocniej absorbuje widza, przytłacza go ciężkim, niepokojącym nastrojem. W końcu po­zostaje wrażenie, spod którego nie­łatwo się uwolnić. Tramwaj zwa­ny pożądaniem jest sztuką nie­zwykle sugestywną. Czy dlatego, że tak silnie nasycona jest panseksualizmem we wszelkich od­mianach od brutalnej zwierzęcości do perwersji, seksualizmem przy­pominającym atmosferę książek Faulknera czy Caldwella i pokaza­nym jako główna siła biologiczna człowieka? Zapewne dlatego także. Ale nie tylko” – pisał o sztuce Williamsa August Grodzicki.

Prapremiera dramatu odbyła się na Broadwayu w 1947 roku, w reżyserii Elii Kazana, z mistrzowską obsadą: Marlon Brando, Jessica Tandy, Kim Hunter i Karl Malden. Okazała się niebywałym sukcesem i sztuka szybko weszła do repertuaru teatrów na całym świecie.

W 1951 roku powstała słynna – nominowana do kilkunastu i zdobywczyni czterech statuetek Oscara – jej filmowa ekranizacja.

Proponujemy Państwu ten dramat w najnowszym teatralnym wydaniu: po ponad pięćdziesięciu latach i w jubileuszowym 85. sezonie naszego Teatru. O Tramwaju… mówi się: „współczesna sztuka obyczajowa”. Dziś i współczesność inna, i inne obyczaje. A co one znaczą w spektaklu Bogusława Lindy – sprawdźcie sami.

W głównej roli – zmysłowej Blanche – JULIA KIJOWSKA.

 

Licencja na wystawienie utworu została wydana przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS. Utwór TRAMWAJ ZWANY POŻĄDANIEM wystawiony w ramach umowy z The University of the South, Sewanee, Tennessee.

Tłumacza reprezentuje Agencja Dramatu i Teatru ADiT.

 

Czas trwania spektaklu: 2 godz. 20 min.
Informacje dotyczące cen biletów, planu widowni i kasy biletowej są dostępne na stronie BILETY.

 

 

 

PLAKAT

 

projekt plakatu – Marcin Mroszczak
fot. Frieke Janssens

 

 

 

RECENZJE

Julia Kijowska, czyli polska Amy Winehouse

Julię Kijowską znamy z filmów Smarzowskiego. Ale w „Tramwaju zwanym pożądaniem” Tennesse Williamsa w fenomenalnym przekładzie Jacka Poniedziałka trzeba ją zobaczyć, bo to najważniejszy debiut teatralny od czasu Krystyny Jandy. (…)

Kijowska mocno zagrała kobietę przegraną, której dramat polega na tym, że choćby nawet chciała – nie potrafi dostosować się do prozy życia. Jest furią sprzeczności. Nie da się rozdzielić jej wrażliwości i magii od chorobliwej potrzeby akceptacji, mitomanii i alkoholizmu. Gardzi robociarskim światem Stanleya i jego nieporadnych kumpli, w tym maminsynka Mitcha (Bartłomiej Nowosielski), ale jak kameleon przyjmuje warunki otoczenia. Chodzi w sukience włożonej na nagie ciało, kręci tyłkiem. Kokietuje facetów bajkami o wielkim świecie, bo nawet na dnie chce być księżniczką i wywoływać pożądanie, by sprawdzić, czy jej ciało jest jeszcze coś warte. (…)

Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita” online, 05.03.2014

 

(…) Cieszę się z nagrody dla Cate Blanchett za „Blue Jasmine” także dlatego, że znakomitej aktorce nie odebrał statuetki kolejny prawdziwy lub domniemany skandal z Woodym Allenem w roli głównej. I myślę sobie, że grająca Blanche DuBois w „Tramwaju zwanym pożądaniem” (film Allena jest wariacją na temat sztuki Williamsa, o czym w „Kulturze Liberalnej” pisałem ) w warszawskim Teatrze Ateneum Julia Kijowska jest prawie tak samo dobra . Możemy mieć z tego satysfakcję. Dawno nie było w Polsce aktorki, tak skupiającej na sobie uwagę widzów. Wielki dar. (…)

Jacek Wakar, „Kultura liberalna” 04.03. 2014

 

Laurka, czyli Julia Kijowska the best!

Najważniejszym problemem spektaklu jest konflikt pomiędzy postaciami, które w Ateneum zagrali znakomicie Julia Kijowska (Blanche) i Tomasz Schuchardt (Stanley). Aktorka, oglądana aktualnie w roli Onej w filmie „Pod Mocnym Aniołem” Wojciecha Smarzowskiego, oddała w postaci neurotycznie nadwrażliwej Blanche całe jej wewnętrzne skomplikowanie pełne rozedrgania i kipiących od niedopowiedzeń emocji. W moim przekonaniu to jedna z najlepszych ról jaka pojawiła się w ostatnich latach w polskim teatrze. I nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. Kijowska rewelacyjne odtwarza postać przynoszącej niepokój bohaterki – od skrywanego sceptycyzmu wędruje ku przeszłości, która ją coraz bardziej osacza, z którą próbuje się porozumieć, z którą chce sobie jakoś poradzić, bo przecież bardzo tego potrzebuje i pragnie. Diapazon ekspresyjnych możliwości Kijowskiej jest naprawdę ogromny. I zawsze poparty sceniczną prawdą, która emanuje zarówno w scenach niedowierzania, płaczu, śmiechu, szeptu czy rozdzierającego krzyku. Dramatyczne umiejętności aktorki pokazują całe spektrum jakże różnych namiętności i uczuć, które rozpostarte między euforią a rozpaczą, między kokieterią a cichym zastanowieniem, nie pozwalają od Blanche oderwać oczu. Godnego swojego talentu partnera Kijowska znajduje przede wszystkim w Tomaszu Schuchardtcie, który w niezwykle prosty, ale sugestywny i nie pozbawiony brutalnej siły sposób wciela się w postać bohatera, dla którego praca, hazard i butelka whisky to podstawowe atrybuty wprost zwierzęco miłowanego życia. Na uznanie zasługuje również Bartłomiej Nowosielski, który w roli Mitcha wciąż ucieka od prawdy i boi się jej stawić czoła, zarówno jeśli idzie o Blanche, jak i o samego siebie. „Taneczny” finał pierwszej części spektaklu również należy do niego.

 Wiesław Kowalski, Teatr dla Was, 08.03.2014