Teatr Ateneum mieści się w domu Związku Zawodowego Kolejarzy. Budowa tej części kamienicy na warszawskim Powiślu została ukończona we wrześniu 1927 roku.

Zbudowano go z rozmachem, według projektu architekta Romualda Millera, kosztem blisko trzech milionów złotych. Mieścił w sobie: biura, klub, hotel o czterdziestu sześciu pokojach i salę teatralną z przyległymi do niej pomieszczeniami. Wystrój wnętrza zaprojektowali profesorowie Akademii Sztuk Pięknych Wojciech Jastrzębski i Edward Trojanowski.

Westybul teatru, szatnię i reprezentacyjną klatkę schodową wyłożono marmurem kararyjskim, części metalowe wykonano z polerowanego mosiądzu. Sala teatralna była obszerna, pomyślano ją dla 800 widzów. Zdobiły ją boazerie z polerowanego i intarsjowanego jesionu, podłogę wykonano z dębowej klepki. Z plafonu zwisał żyrandol srebrny z częściami lustrzanego szkła. Ściany pomalowano na żółto, sufit na biało. Fotele parteru i balkonu obito szarym pluszem. Z tej samej tkaniny wykonano kurtynę. W oknach umieszczono witraże o rysunku geometrycznym, który panował w całym teatrze: w boazeriach, białych głowicach szesnastu niskich przysadzistych czarnych kolumn parterowego holu, ornamentach zdobiących także podłogi.

Scena była płytka. Otwór, obwiedziony skromną ramą drewnianą, miał wymiary 7,30×4,20 m. Urządzenia techniczne wykonała firma Antoni Szmalenberg. Grzejniki centralnego ogrzewania ozdobiono „kominkami” z marmuru, przysłoniętymi kratami z mosiądzu. Z marmuru kararyjskiego wykonano w całym teatrze podłogi.

W kwietniu 1928 roku pojawiła się nazwa Ateneum lub Towarzystwo Ateneum. Przed otwarciem teatru nad sceną umieszczono jesionową płaskorzeźbę dłuta Jana Szczepkowskiego, przedstawiającą woźnicę powstrzymującego rozpędzone konie, z napisem: „I będę mocny jak to, co zdobędę”.

– Piękny pomysł ośmiokonnego zaprzęgu kierowanego dłonią człowieka o spokoju i sile zwycięsko panujących nad rozhukanym żywiołem końskiego pędu wykonuje artysta fragmentami, których każdy stanowi odmierzoną, zamknięta w sobie geometryczną całość płaszczyzny – pisała ówczesna krytyka.

Teatr otwarto 5 października 1928 roku poematem Norwida Wanda i Prologiem Słowackiego.

W czasie obrony Warszawy gmach nie ucierpiał bardzo. Toteż w czasie okupacji Niemcy umieścili w nim tzw. Zarząd Kolei Wschodnich. Teatr zamieniono wtedy na magazyn hotelowy. W końcu października 1943 roku w Sali Ateneum Niemcy ulokowali swój Kleines Theater der Stadt Warschau. W czasie Powstania Warszawskiego i po nim gmach został wprawdzie poważnie uszkodzony, ale nadawał się do odbudowy.

Otwarcie odbudowanego teatru Ateneum nastąpiło 22 lipca 1951 roku sztuką L. Sławina „Interwencja”. Adres teatru podano jeszcze ul. Czerwonego Krzyża 20.

Już jednak dwa dni później odcinek ulicy od Wybrzeża Kościuszkowskiego do ul. Dobrej przemianowano na Stefana Jaracza.

Prostokątna widownia, z oknami – po dziewięć z każdej strony: pięć na parterze i pięć dwukrotnie wyższych na piętrze – z amfiteatralnym balkonem, to dawna sala zebrań związkowych i różnego typu akcji oświatowych, ale także widowisk. Do dziś ściany jej zdobi boazeria układana w trójkątne wzory z jesionu polerowanego. Jest to pozostałość z roku 1927. Na suficie nie zachowała się pierwotna kompozycja: kopuła z żyrandolem; zlikwidował ją Stefan Jaracz. Dziś jest tam „rysowana” ozdoba na rzucie koła, czasem przysłaniana elementami będącymi częścią scenografii do poszczególnych sztuk. Cały portal sceny pomalowano na czarno. Płaskorzeźba Szczepkowskiego nie istnieje; zapewne zdjęli ją Niemcy.

HISTORIA BUDYNEKW budynku pozostały do dziś drzwi rysowane przez Jastrzębskiego i Millera, piękne lampy ścienne w westybulu i szereg detali dających pojęcie o dawnym wystroju teatru. Ani w westybulu, ani w szatni nie ma natomiast oryginalnej układanej we wzory geometryczne podłogi z białego i szarego kararyjskiego marmuru.